ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΤΕΛΟΣ

Sticky

Στα 54 (αισίως) χρόνια μου και με 2 πλέον ενήλικα παιδιά, μπορώ να πω μετα βεβαιότητος πως, στην ζωή μου, μέχρι τώρα τουλάχιστον, η μεγαλύτερη, αστείρευτη πηγή άγχους, εκνευρισμού και απογοήτευσης, ήταν το σχολείο. Το “αθάνατο” Ελληνικό σχολείο…

Γερασμένο αλλά ανώριμο, αναχρονιστικό, αποξενωμένο, παιδοφοβικό, ζηλόφθονο, αγέλαστο, εκδικητικό, γραφειοκρατικό αλλά ανοργάνωτο, χωρίς φαντασία, χωρίς σεβασμό και κατανόηση πρός την ιδιαιτερότητα, πελατειακό, αισχρά πολιτικοποιημένο… Ένα μόρφωμα στο οποίο ταιριάζει κάθε επίθετο που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί για να το χαρακτηρίσει ως απόλυτο εχθρό της σφαιρικής μόρφωσης, της εκπαίδευσης και της κοινωνικοποίησης.

Για το μισό αιώνα που εγώ τουλάχιστον τελώ θύμα και μάρτυρας του εγκλήματος, πρώτα ως μαθητής και μετά ως γονέας, το σύστημα αναλώνεται όχι σε κάποια στοιχειώδη έστω αλλαγή, αλλά στην “εκσυγχρονισμένη” “ανακαινισμένη” εφαρμογή των ίδιων τετριμένων, πεπαλαιωμένων, ζημιογόνων, ψυχοφθόρων αντιλήψεων του.

Οι όποιες “μεταρυθμίσεις” είναι πάντα επι των άνευ ουσιαστικής σημασίας.

Η έννοια της αλλαγής έχει εκφραστεί αποκλειστικά μέσω κατά καιρούς νέων, ευφάνταστων, βαρύγδουπων όρων-καραμέλα όπως “δημιουργική απασχόληση”, “δυσλεξία”, bullying” “ολοήμερο”, “ειδική τάξη”, Σ.Ε.Π κλπ καθώς και μετονομασιών όπως “Κλασσικό/Πρακτικό”, “Δέσμες”, “Κατεύθυνση” και πολλών άλλων κωμικοτραγικών.

Μέσα σε μισό αιώνα, δημιουργήθηκαν ακόμη δύο παρατάξεις.

Από τη μία μεριά, οι πολέμιοι του συστήματος: Οι ελάχιστες, φωτεινές εξαιρέσεις δασκάλων και καθηγητών και κάποιων μαθητών, οι οποίοι αρνούνται να υποκύψουν στο κατεστημένο. Οι ηττημένοι, δυστυχώς

Από την άλλη, το “θηρίο”.  Οι κυβερνήσεις… Τα υπουργεία και τα εκεί διορισμένα “παιδιά” των κομμάτων… Και (δυστυχώς) οι περισσότεροι δάσκαλοι και καθηγητές. Οι νέοι εκείνοι άνθρωποι που ξέχασαν πρώτοι απ’ όλους τι εστί νεότητα. Εκείνοι που στην συντριπτική πλειοψηφία τους, ως γνήσιοι γραφειοκράτες, κρύβονται πίσω από τις εγκυκλίους και την διδακτέα ύλη των απαράδεκτων μορφωμάτων που ονομάζονται σχολικά βιβλία. Που θυσιάζουν το προνόμιο του να βρίσκεσαι σε μία έδρα και να “ταΐζεις” πεινασμένα αυτιά και μυαλά, στο βωμό του Hollywood και των βιντεοταινιών, λες και δεν είναι αρκετές οι οθόνες στη ζωή των παιδιών. Όλοι εκείνοι οι “εκπαιδευτικοί” που τρέφουν το “θηρίο” για να προστατέψουν το κεκτημένο δικαίωμα του να θεωρούν πως το σχολείο υπηρετεί τους ίδιους και όχι το αντίθετο.

Στη ζωή, οι στιγμές αγαλλίασης είναι σπάνιες.

Δύο από αυτές τις στιγμές ήταν όταν τα παιδιά μου τέλειωσαν το σχολείο.

Και αυτό με λυπεί αφάνταστα

Γιατί η λήξη του σχολείου, θεωρητικά σηματοδοτεί την λήξη της νεότητας και της αθωότητας και την έναρξη δεσμών και περιορισμών. Κάτι που μόνο αγαλλίαση δεν θα ‘πρεπε να προκαλεί.

Όμως στην Ελλάδα, το σχολείο ξέχασε την νεότητα, σκότωσε την αθωότητα και φυλάκισε την φαντασία.

Το να απομακρύνεσαι από τον τόπο τέτοιων εγκλημάτων, μόνο αγαλλίαση επιφέρει

Advertisements

The end of an era…

Standard

I was never a fan of flags. And I mean the little plastic ones… The kind fools wave while listening to liars.

I was never a fan of team jerseys either.

The two things that would light up my “fan lights” have always been the environment and music.

I consider the second to be mankind’s most beautiful inspiration. And find it fascinating how it interweaves with our lives.

Steely Dan always have been, and always will be, my all time, “no time” favorite band. Their music has always been there, throughout my life… At beginnings and endings, in times of joy and grief, through efforts, at moments of disappointment and success, at partings and welcoming s. Their music always made me feel “at home”…

I consider Donald Fagen & Walter Becker the most important contributors to rock ‘n roll music. To the music of the century, overall. Many high end musicians and bands have been and will continue to be influenced by their musical genius. I beg all of them to Do it Again…

The ingenious musical duo of Steely Dan are not a duo any more…

Rest in peace Walter Becker…

THANKS for the music to both of you…

“What’s our motto…?”

Standard
(scroll down for English)
-“Hey, big guy… What’s our motto?”                                                 -“Ha, ha, ha…”                                                                                           -“Don’t laugh, Greek! Come on, I wanna hear you say it… What’s our motto?”                                                                                                 -“Uhh, Fuck them before they fuck you?”                                   -“Damn right! And don’t you ever forget it!”
Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, που το πνεύμα των ημερών αφυπνίζει, ή τουλάχιστον προσπαθεί να αφυπνίσει συναισθήματα και σκέψεις αγάπης για τον συνάνθρωπο, μου έρχεται στο μυαλό ο παραπάνω “χαριτωμένος” διάλογος, τον οποίο ο Jerry κι εγώ επαναλάβαμε άπειρες φορές στα χρόνια της γνωριμίας μας. Εξελίχθηκε σε ένα είδος χαιρετισμού, σύντομα μετά την πρώτη φορά που τον συνάντησα.                                               Ήμουν φοιτητής στο πανεπιστήμιο της Maryland, στο College Park και έψαχνα γιά δουλειά. Το πιό δημοφιλές fast food εστιατόριο της περιοχής, το “Hungry Herman’s”, έτυχε να προσλαμβάνει και ο Jerry μού έκανε τη συνέντευξη. Τον συμπάθησα από την πρώτη στιγμή και νομίζω πως το συναίσθημα ήταν αμοιβαίο. Ήταν πρόσχαρος και πνευματώδης. Μου έκανε μερικές παράξενες, ασυνήθιστες ερωτήσεις και τελικά μου έδωσε την δουλειά. Δεν ξέρω αν το αφεντικό μου και λίγο μετέπειτα φίλος, είδε κάτι σε μένα που τον έπεισε πως το δικό του “ρητό ζωής” θα έπρεπε να γίνει και δικό μου, ή ακόμη αν ήταν πραγματικά το δικό του, ή αν απλά αστειευόταν. Όπως και να ‘χει, τα λόγια του, που τα άκουγα σχεδόν καθημερινά, κατάληξαν να είναι κάτι περισσότερο από ένα αστείο. Όπως είπα, ο Jerry ήταν αστείος τύπος -και οπαδός της μαριχουάνας, που τον έκανε ακόμη πιό αστείο- και κάθε φορά που τα ξεστόμιζε με τον ιδιαίτερο τρόπο του, λυνόμουν στο γέλιο. Σύντομα όμως το γέλιο άρχισε να ακολουθείται από σοβαρές σκέψεις. Γιατί μπορεί να είναι έξι μόνο λέξεις, εκ των οποίων οι δύο βρισιά, αλλά κλείνουν μέσα τους μία ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Είναι περίεργο το οτι τα λόγια αυτά, παρότι άξεστα, συναγωνίστηκαν μέσα στο μυαλό μου λόγια των Jung, Skinner, Hemingway και Marx -ναι, Marx σε αμερικανικό πανεπιστήμιο- που διά στόματος των καθηγητών μου, άκουγα καθημερινά στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου. Και γέννησαν πολλές σκέψεις στο μυαλό ενός φιλόδοξου ψυχολόγου.                                                                                                   Ως όντα που είναι υποχρεωμένα να συμβιώνουν (ίσως περισσότερο υποχρεωμένα από κάθε άλλο), τί στάση πρέπει να επιλέξουμε τελικά μέσα στο κοινωνικό μας σύνολο; Μία παθητική, με σχετικό βαθμό εμπιστοσύνης πρός τους άλλους, ή μία επιθετικη, που θεωρεί δόλια την ανθρώπινη φύση; Και ως γονείς, βάσει ποίας αντίληψης θα εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας; Και πως επηρεάζει η επιλογή μας τις ζωές μας;                                     Δεν έχω καταφέρει ακόμη να δώσω απαντήσεις. Το μόνο που έχω καταφέρει, είναι να εξάγω κάποια σίγουρα (;) συμπεράσματα τα οποία, ενδεχομένως, να με ωθήσουν σε κάποια απόφαση -κατά προτίμηση όσο ζώ ακόμη- σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπίζω τους συνανθρώπους μου. Τα συμπεράσματα μου είναι:                                       1. Η ανθρώπινη φύση είναι εξαιρετικά ανταγωνιστική. Η ανάγκη για επιβίωση το κάνει αυτό σε όλα τα όντα που μοιράζονται αυτόν τον πλανήτη, αλλά στους ανθρώπους, ο ανταγωνισμός (όπως άλλωστε και τα περισσότερα από τα κοινά μας χαρακτηριστικά με τα άλλα ζώα) έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Ίσως εξαιτίας της επιδεξιότητας μας και της ταχύτητας εξέλιξης της νοημοσύνης μας, όπως και του επακόλουθου, συνεχώς αυξανόμενου, ελέγχου του περιβάλλοντος. Ίσως επίσης λόγω της μοναδικής (πιθανόν) σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο έννοιας ενός υπέρτατου όντος και της φιλοδοξίας ταύτισης με αυτό. Όποιος και να ‘ναι ο λόγος, στις ανθρώπινες κοινωνίες ο βαθμός ανταγωνισμού είναι δυσανάλογος με την επιβίωση, όπως αυτή νοείται στη φύση. Ο ανταγωνισμός, ο οποίος προωθεί την επιθετικότητα, είναι πάγιος τρόπος ζωής και όποιος “παρεκλίνει” από αυτό το μοντέλο, βρίσκεται αυτόματα σε μειονεκτική θέση.                                                                                           2. Κάποιοι άνθρωποι, εκ φύσεως, δεν είναι καλοί στον ανταγωνισμό. Όπως δεν είναι όλοι καλοί στο κολύμπι. Όταν δεν είσαι αποτελεσματικός στον ανταγωνισμό, είτε αποσύρεσαι από το παιχνίδι, (με τις ανάλογες θετικές και αρνητικές συνέπειες) είτε κατατροπώνεσαι, είτε αναζητάς αντισταθμιστικούς τρόπους επιβίωσης που για να είναι αποτελεσματικοί, συνήθως είναι κι αυτοί επιθετικοί. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα…             3. Καμία επιλογή δεν εγγυάται επιτυχημένη διαβίωση. Οι παράμετροι είναι απλά πάρα πολλές.
Έφτασα σε κάποια ηλικία και ο προβληματισμός εξακολουθεί να υφίσταται. Kάθε νέα εμπειρία που προστίθεται στη σωρό, και κάθε “κλείσιμο” μίας ακόμη χρονιάς, μου θυμίζει το “ρητό” του Jerry. Δεν γελάω πιά… Χαμογελώ. Και δεν είναι χαμόγελο ικανοποίησης αλλά πίκρας. 
-“Hey, big guy… What’s our motto?”                                                 -“Ha, ha, ha…”                                                                                           -“Don’t laugh, Greek! Come on, I wanna hear you say it… What’s our motto?”                                                                                                 -“Uhh, Fuck them before they fuck you?”                                   -“Damn right! And don’t you ever forget it!”
At the same time, every year, when the Holiday spirit awakens, -or at least tries to awaken- thoughts and feelings of love towards our fellow man, the above dialogue comes to mind.         It is one that Gerry and I would eventually start having almost every day, one that was repeated thousands of times. In fact, it became sort of our favorite way of greeting each other, soon after we met for the first time.                                                               It was 1981, I was a student at the University of Maryland and had been looking for a part time job. A fast food restaurant -the local favorite “Hungry Herman’s”- was hiring and Gerry conducted my interview. I liked him from the first moment and I think the feeling was mutual. He was a bright, witty guy who asked me some weird -as in “unconventional”- but intelligent questions and finally gave me the job. I don’t know if there was something in my answers that had convinced him that his personal motto ought to become mine too, or even if that was truly his motto or if he was just fooling around. Regardless, that sentence, which I heard almost everyday, when I showed up for work, all throughout my shift and when I left, soon became more than a funny line. Like I said, Gerry was a funny -weed smoking- guy and he’d crack me up every single time he said it, but eventually his words became food for thought.
Up until the moment when I heard that phrase, I was a rather naive young man. I was a university student, maturing in auditoriums day by day, taking in Jung, Skinner, Fitzgerald and Marx; yes, there are, -or at least were back in the ’80’s- courses on communism in US universities. While cooking over a grill in the afternoons and week ends, I found myself puzzled by Gerry’s words which were actually “competing” in my mind with those of giants of intellect. And my mind being that of an aspiring psychologist, generated some thoughts:                                         As beings that are compelled -perhaps more so than any other being- to coexist, what should our attitude toward other members of the social group be? Maybe a passive one, characterized by a relatively high degree of trust? Or maybe an aggressive one that aims to protect against treacherous human nature? Eventually, as parents, based on which notion should we educate and train our children? How will our lives, and theirs, be affected by our choice?                                                                             I have yet to come up with a definite answer. The only thing I have managed to do, is draw some definite (?) conclusions, which might help me to eventually -preferably before I die- decide on what is the best way to deal with my fellow man. These are my conclusions:                                                                     1.By nature, man is extremely competitive. The need for survival, of course, does this to all animals sharing the planet. Still, with humans, competition -like most of the common characteristics we share with other species- has advanced to a whole new level. This might be due to our rather unique dexterity and the speed of evolution of our intelligence and the consequent, inevitable manipulation and control of our environment. As well as the possibly unique in the animal kingdom notion of a supreme being and the desire and ambition to identify with “it”.  Whatever the reason, in human societies, competition is disproportional to the genetically and/or environmentally imposed natural need for survival. Competition, which requires and promotes aggression, appears to be a standardized way of life and those who deviate from it are automatically at a disadvantage.                                         2.By nature, some people are not good at competing. Just like not everyone is a good swimmer. When one is ineffective at competing, one a) can -or should- withdraw from the “game” -suffering the consequences, whether good or bad- b) is annihilated or c) seeks alternative ways of survival behavior which, given the milieu, only stand a chance if they are aggressive. Talk about being stuck between a rock and a hard place…                                                                                                           3.No choice guarantees successful living or happy living. Parameters are simply too numerous and too complicated.
I have reached a certain age and the puzzling question remains. With every new experience that is added to the pile and at closing time each year, I am reminded of Jerry’s words. I haven’t laughed in a while. I do smile, though. Only it’s a bitter smile…

 

Ψυχολογικό test: “ΠΟΣΑ ΛΑΘΗ ΒΛΕΠΕΙΣ;”

Standard
Ακούγοντας την “περί ψυχής” δήλωση του πρωθυπουργού, (και τους μετέπειτα τρόπους “διαχείρισης” της δήλωσης) είχα την έντονη επιθυμία να δημιουργήσω ένα “Ψυχολογικό Test”, σαν αυτά που εμφανίζονται κατά καιρούς σε lifestyle περιοδικά, ή στο Internet. “Tests” που, αν και στερούνται επιστημονικής υπόστασης, είναι εξαιρετικά δημοφιλή και ασκούν μία ακατανίκητη γοητεία στο κοινό, που σπεύδει να “απαντήσει”, ελπίζοντας σε μία άμεση κατανόηση της προσωπικότητας. Είτε της δικής του είτε των υπολοίπων. Κατανόηση που θα του δώσει το “προβάδισμα” στην προσπάθεια επιβίωσης μέσα στο ανελέητο κοινωνικό σύνολο.           Γενικώς, τα Tests αυτά μάλλον πλήττουν την επιστήμη της Ψυχολογίας, αλλά είναι ευφάνταστα και διασκεδαστικά και “πουλάνε”.                             Λαμβάνοντας υπ’ όψη τους “αποδέκτες” της δήλωσης, εγχώριους και μή, συγκεκριμένους ή “αόριστους” αλλά και την άρρηκτη σχέση της “πολιτικής επιβίωσης” με την “πραγματική” κυριολεκτική επιβίωση, παρουσιάζω και τη δική μου, υπεραπλουστευμένη συμμετοχή στην απαξίωση της επιστημονικότητας της Ψυχολογίας και στην εμπορικοποίηση της:
TEST: ΠΟΣΑ ΛΑΘΗ “ΒΛΕΠΕΙΣ” στα λόγια αυτά; ®                                   «Να έχουν την ευλογία να αισθάνονται καλά και να είναι ευτυχισμένοι στην ψυχή τους. Όσοι δεν είναι καλά στην ψυχή τους, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας τους, ούτε τα προβλήματα της Ευρώπης, ούτε τα προβλήματα του κόσμου ολόκληρου».                           ΑΠΑΝΤΗΣΗ:  > Κανένα  > Ένα  > Δύο  > Τρία  > 4                                   ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: Αν απήντησες…                                                                 Κανένα:  Τα πνευματικά “αντανακλαστικά” σου είναι μάλλον μειωμένα.    Ένα:       Τα  πνευματικά “αντανακλαστικά” σου είναι ενεργά.                  Δύο:        Τα  πνευματικά “αντανακλαστικά” σου είναι καλά                     Τρία:       Τα  πνευματικά “αντανακλαστικά” σου είναι αξιόλογα.              Τέσσερα: Εξήγησε & Μοιράσου                                                    
Πέραν του σαρκασμού του “Test” οι εξηγήσεις μου είναι αποτέλεσμα πολύ σοβαρής σκέψης.                                                                                           ΛΑΘΟΣ 1.”Να έχουν την ευλογία να αισθάνονται καλά και να είναι ευτυχισμένοι στην ψυχή τους.”                                                                      Η ανθρώπινη “ψυχική” υγεία κλονίζεται. Η δε σύγχρονη επιστημονική αντίληψη είναι πως κλονίζεται με τρόπους παρόμοιους με τη σωματική. Και πως ο αριθμός εκείνων που πάσχουν (ή τουλάχιστον, που πλέον αναγνωρίζεται πως πάσχουν) αυξάνεται στίς σύγχρονες κοινωνίες.             Όσοι (ήδη) πάσχουν, αν δεν είναι “ευλογημένοι”, είναι καταραμένοι;       Και από ποιόν; Ερώτημα που επιβαρύνει την υπάρχουσα κατάσταση.       ΛΑΘΟΣ 2“Όσοι δεν είναι καλά στην ψυχή τους, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας τους, ούτε τα προβλήματα της Ευρώπης, ούτε τα προβλήματα του κόσμου ολόκληρου.”                         Αν ο αποδέκτης εδώ είναι ο “εκτός συνόρων”, τότε το να αποκαλείς τον “εχθρό” σου ανίκανο είναι τουλάχιστον ριψοκίνδυνο.                                   Αν πάλι αναφέρεσαι αόριστα σε όλους τους πάσχοντες (προφανώς και στους ομοεθνείς, “υψηλού κινδύνου” λόγω των εθνικών καταστάσεων που βιώνουν), υπονοείς πως, ιεραρχικά, προφανώς αδυνατούν να διαχειριστούν και τα προσωπικά τους προβλήματα, πέραν των “Ευρωπαικών” ή “παγκοσμίων”.                                                                  Άρα, εκείνοι που έχουν κλονισμένη ψυχική υγεία, είναι και καταδικασμένοι σε αδυναμία επίλυσης προβλημάτων, δηλαδή επιβίωσης.                           Τεράστια απαισιοδοξία (και μεταδιδόμενη ως ιός) για κάποιον που “έπεσε στη μαρμίτα.” Για εμψύχωση δε, ούτε λόγος.                                                Σίγουρα κανείς δεν έχει την απαίτηση ένας πολιτικός να είναι ψυχολόγος, ή ψυχίατρος. Όλοι όμως, εκείνοι με ήδη κλονισμένη ψυχική υγεία, εκείνοι που κινδυνεύουν από κλονισμό αλλά και οι “υγιείς”, έχουν (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχουν) την απαίτηση από τους “ηγέτες” τους να αντιλαμβάνονται πως δεν τους επιτρέπεται να παριστάνουν τον ψυχολόγο ως αρθογράφοι του Cosmopolitan, ή προσκεκλημένοι πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής. Οι πολίτες μίας χώρας (και δή μίας που δοκιμάζεται) έχουν ανάγκη από αποτελεσματική ηγεσία και όχι τετριμμένη και άστοχη “ψυχανάλυση”.                                                                           ΛΑΘΟΣ 3. Το πολιτικό “παιχνίδι”, είναι κάθε άλλο παρά παιχνίδι.               Η πολιτική προκύπτει από την σκληρότερη, πλέον ανελέητη αντίληψη του ανθρώπου περί επιβίωσης. Σε αυτό το πλαίσιο, οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι: Είτε είσαι α) ισχυρός και επιθετικός, είτε β) αμυντικός αλλά ισχυρός, είτε γ) αδύναμος και αμυνόμενος αλλά ευέλικτος και κυρίως με επίγνωση του αν η στιγμή είναι κατάλληλη για “εξυπνάδες”.                        Όταν είσαι ηγέτης μίας χώρας που είναι δεδομένο πως δεν είναι το α) ή το β) τότε είναι επικίνδυνο να αγνοείς τα χαρακτηριστικά του γ).               Όταν στερείσαι δύναμης και δέχεσαι επίθεση σε όλα τα μέτωπα, πρέπει να αντιλαμβάνεσαι ποιά είναι η κατάλληλη στιγμή της αντεπίθεσης και εν τω μεταξύ να είσαι ευέλικτος, δηλαδή διπλωματικός.                       Οφείλεις να αντιλαμβάνεσαι έγκαιρα, πρίν εκφραστείς (απλό, για ένα πραγματικό “ηγέτη”) ποιοί σε ακούν και ποιές θα είναι οι ουσιαστικές, έστω και πιθανές, επιπτώσεις των λεγομένων σου στον λαό σου. Τις περισσότερες φορές είναι προτιμότερο να μην εκφραστείς, αλλά αν επιλέξεις να το κάνεις, ο λόγος σου πρέπει να χαρακτηρίζεται από εξόχως σοβαρά επιχειρήματα και όχι σοβαροφανείς, εκτός κλίματος αοριστολογίες, που θίγουν πρόσωπα και όχι καταστάσεις.                           Όταν ο (πολιτικός) λόγος προτρέχει της διανοίας, οι επιπτώσεις μπορεί να αποδειχθούν σοβαρότατες και το τίμημα δεν είναι προσωπικό ή πολιτικό, αλλά εθνικό.
 Το λυπηρό (και ταυτόχρονα τρομακτικό) είναι πως το πολιτικό παιχνίδι δεν είναι ποτέ αυτό που δείχνει. Αν οι δηλώσεις δεν είναι προσωπική επιλογή ενός πολιτικού, αλλά είναι και αυτές κατευθυνόμενες (είτε υπό τύπον εντολών, είτε υπό τύπον πολιτικών συμβουλών) τότε, πιθανώς, καμία “εξήγηση” και κανένας “κανόνας” δεν μας σώζει.                                 Όμως οι απαιτήσεις των πολιτών οφείλουν να μην εκλείψουν.                                                                           

Homo Cretinus

Standard

(scroll down for English)

Black Friday…                                                                                             Και ιδού οι εγχώριοι (παρόμοιοι με τους ανα τον κόσμο) εκρόσωποι του είδους “Homo Cretinus”.                                                                         Hθικοί αυτουργοί μερικών (;)  από τα σύγχρονα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του πλανήτη.
Εκμετάλλευση και παιδική εργασία; Φυσικά επακόλουθα της αγοραστικής τρέλας και του “θέλω κι άλλο”.                                                                       Πολυεθνικές που ορίζουν την τύχη της ανθρωπότητας;  Όποιος εξακολουθεί να εκπλήσσεται και να αναρωτιέται, απλά υποκρίνεται.   Μία Γή που αργοπεθαίνει; Αποτέλεσμα κι αυτό της υπερκαταναλωτικής μανίας των όχλων, που μέρα νύχτα κρατάει τα “καμίνια” των βιομηχανιών αναμμένα.
Το (κωμικο)τραγικό είναι πως (και) σε αυτή τη χώρα της εικονικής πραγματικότητας και του απόλυτου «δήθεν», όλοι αυτοί και αυτές, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, σε κάποιες στιγμές απύθμενης υποκρισίας, θα ονομάσουν εαυτούς σοσιαλιστές και θα αφορίζουν τον καπιταλισμό. Εκείνον “των άλλων”, βέβαια.
Ο καπιταλισμός δεν έγινε τυχαία το τέρας που είναι. Οι άνθρωποι το τρέφουν. Όλοι μας, λίγο πολύ. Και κάποια στιγμή, το τέρας θα μας καταπιεί όλους μας.                                                                                   Και τότε, το “μαύρο” δεν θα είναι για μία ημέρα μόνο.                               Θα είναι για ολόκληρες ζωές.
Black Friday…                                                                                           And behold, the indigenous (similar to the universal) species “Homo Cretinus”.                                                                                    Abettors of some of the most hideous crimes against humanity and the planet.                                                                               Exploitation and child labor?                                                                 Nothing but “natural” consequences of the buying disease.  Multinational corporations that define the fates of people? Nobody is entitled to act surprised or wonder.                                    The Earth dying a painful death?                                                              A direct result of the senseless, over consuming madness of mobs that fund the murdering factories.
The irony is that people, in utmost hypocrisy, do not hesitate to call themselves “democrats”, “socialists”, “environmentalists” etc. and are usually eager to condemn capitalism! The capitalism of “others”, that is…
Capitalism hasn’t become the monster that it is, by accident.  It is humans that feed it. All of us, more or less. And sooner or later, it will devour us all.                                                                               And then, “black” will not be for just one day. It will be for entire lifetimes.

Αρτεμις / Artemis

Standard
(scroll down for English)
Η μητέρα μου βρέθηκε στην Αμερική σε σχετικά μεγάλη ηλικία. 
Παρά την ηλικία της και τα προβλήματα υγείας, επέμενε πως, πριν πάρει την υπηκοότητα, θα έπρεπε να μάθει Αγγλικά. Επειδή, απλά, αυτό ήταν το σωστό…
Ξεκίνησε απογευματινά μαθήματα στο τοπικό σχολείο και μερικές μόνο ημέρες μετά, η δασκάλα της με είχε πάρει τηλέφωνο και φανερά συγκινημένη, μου είχε πεί πόσο “ξεχωριστός άνθρωπος είναι η Άρτεμις”…
Μετά από λίγα μόλις μαθήματα, έγραψε αυτή την “Έκθεση” που ξαναβρήκα 30τόσα χρόνια μετά και που μου θύμισε ακόμη μιά φορά πόσο πολύ και γιατί μου λείπει…

2-artemis

My mom found herself in the USA in the latter part of her life.
Before becoming naturalized, despite her age and health issues, she insisted that she had to learn English. Simply because that would be the right thing to do…
She started taking evening courses at the local school and it was only a few days later that I got a very emotional call from her teacher who “just wanted to say what a special person Artemis is”…
After very few lessons, she put together this “composition” which I rediscovered 30 something years later and which reminded me once again the reasons why I miss her so much…

                       2-artemis

Ψητα Λαχανικα με γεμιση / Broiled Veggies with a filling

Standard
combine_images
(scroll down for English)
Λατρεύω τα λαχανικά. Ωμά, είναι σαλάτα. Μαγειρευμένα, είναι κανονικό γεύμα. Όπως και να ‘ναι, είναι υπέροχα. Όταν αποφασίζω να τα μαγειρέψω, τα προτιμώ στο φούρνο ή, ακόμη καλύτερα, στη σχάρα, με κάποια γέμιση. Και δεν αναφέρομαι στα “γεμιστά”. Το να πειραματίζεσαι με τη γέμιση έχει πολύ πλάκα και το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα απολαυστικό.                                                                                               Τις προάλλες, ήθελα να συμπληρώσω την ψαρόσουπα που είχε το σπιτικό μενού και σκέφτηκα πως μερικά ψητά λαχανικά θα ήταν ο τι πρέπει. Συν του ότι ήταν ευκαιρία να δοκιμάσω ένα συνοδευτικό, γεμιστό λαχανικό, κατάλληλο για ψάρι. Για την περίπτωση, το συρτάρι του ψυγείου μου μου έδωσε κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης (τέλειες για ψήσιμο) και τομάτες. Όλα μεγαλούτσικα, φυσικά.  Έκοψα το πάνω μέρος κάπως έτσι…

combine_images

Αφαίρεσα τους σπόρους (πολύ προσεκτικά για να μη σπάσουν οι πιπεριές) και “γούβωσα” τις τομάτες με ένα κουταλάκι στρογγυλό. Δεν αφαίρεσα πολύ σάρκα, καθώς αυτό, στο παρελθόν, είχε σαν αποτέλεσμα να ανοίξει η τομάτα κατά το ψήσιμο. Μόνο αρκετή για να χωρέσει μία καλή ποσότητα γέμισης. Τα “καπάκια” από τις πιπεριές και ο τι αφαίρεσα από τις τομάτες, τα έβαλα στο multi και τα κράτησα για μετά.                        Γιά τη Γέμιση, τα βασικά συστατικά, ήταν: > τυρί ΦΕΤΑ (250γρ για 6 λαχανικά) > 1 μικρή κονσέρβα ΤΟΝΟ σε νερο (όχι λάδι!), καλά στραγγισμένο. Σε ένα μπόλ, έλιωσα τη φέτα με ένα πηρούνι, πρόσθεσα τον τόνο και ανακάτεψα καλά. Και σε αυτό το σημείο, άρχισε η διασκέδαση… Πρόσθεσα 1 κ.σ. άσπρο βαλσαμικό ξύδι (ή μηλόξιδο), 1 κ.γ. μέλι, 1 κ.σ. λεμόνι, 1/2 κ.σ. καλή μουστάρδα και τον “πουρέ” από το multi, σταδιακά, όσο χρειάστηκε, για να μην γίνει η γέμιση πολύ νερουλή. (Αν σας “βγεί” πολύ νερουλή, προσθέστε λίγο ακόμη φέτα ή λίγο τριμμένη φρυγανιά). Tέλος, τα απαραίτητα Μπαχαρικά. Προτιμώ τα μείγματα και έχω πάντα μια ποικιλία στο ντουλάπι. Αυτή τη φορά επέλεξα μείγμα BBQ, Grill mix και Λεμονοπίπερο. Έβαλα τη γέμιση στο ψυγείο και ξεκίνησα το επόμενο κρίσιμο στάδιο για το Κλείσιμο των Λαχανικών. Αν τα λαχανικά δεν είναι καλά κλεισμένα, θα είναι δύσκολο να ψηθούν (σχεδόν αδύνατον στη σχάρα) χωρίς να ανοίξουν και να χαθεί η περισσότερη γέμιση. Έχω πειραματιστεί αρκετά με το συγκεκριμένο και έχω καταλήξει σε μία λύση πρακτική και πολύ νόστιμη! Θα χρειαστείτε ψωμί, (από το φούρνο) ένα μαλακό, αφράτο τύπο. Κόβετε σχετικά χοντρές φέτες. Από τη κάθε φέτα, κόβετε ένα κομμάτι ανάλογο με το άνοιγμα του λαχανικού. Το αλείφετε με λίγο ελαιόλαδο με σκόρδο και ρίγανη.                                                                                                     Γεμίζετε τα λαχανικά έως λίγο πάνω από τη μέση. (Tip: Αν οι τομάτες δεν είναι πολύ ώριμες, πασπαλίστε προηγουμένως το εσωτερικό με λίγη ζάχαρη.) Αφού γεμίσετε, βάλτε ένα κομμάτι ψωμί στο άνοιγμα (όχι σαν σφήνα, αλλά σαν καπάκι) και προσεκτικά σπρώξτε αρκετά μέσα πιέζοντας από τα πλάγια. Όσο πιο αφράτο το ψωμί, τόσο καλύτερα θα “προσαρμοστεί” στο άνοιγμα και θα το “σφραγίσει”.                         Αλείφετε με λίγο ελαιόλαδο και τα λαχανικά είναι έτοιμα για το φούρνο (σε ταψί, ασκέπαστα) ή, ακόμη καλύτερα, για τη σχάρα, αν έχετε το χρόνο, την υπομονή και την ψησταριά. (Tip: Προσπαθείστε να τοποθετήσετε τα λαχανικά όσο πιο “όρθια” γίνεται για να μην αδειάσει η γέμιση και τα ψωμάκια να παραμείνουν τραγανά!) ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!  Και να θυμάστε: Το να πειραματίζεσαι, είναι τελικά το μυστικό για ευχάριστη σπιτική μαγειρική. Απλά, όταν το κάνετε, καλύτερα να είστε μόνοι στην κουζίνα. Η παρουσία και οι αντιδράσεις άλλων, αναπόφευκτα θα επηρεάσουν αρνητικά την φαντασία και την τολμηρότητα σας. Ας το δοκιμάσουν πρώτα. Κι αν αρέσει στην/στον σύζυγο, τα παιδιά σας, και τη πεθερά σας, ξέρετε οτι έχετε πετύχει… 
I just love vegetables.                                                                         When raw, they are salads. When cooked, they are meals.             Either way, they are delicious.                                                                 When I decide to cook them, I prefer ’em broiled or grilled. And most of them are great with a filling of some sort. Experimenting with different fillings can be great fun and the end result is rarely, if ever, disappointing.                                                                 The other day I wanted to complement the fish soup that was on the home menu, and figured that some baked vegetables would be just right. It was also yet another opportunity for me to experiment with a new filling and come up with a filled vegetable appropriate for fish.                                                             As far as vegetables are concerned, my fridge drawer “produced” on this particular occasion, sweet red peppers and tomatoes. They were a bit on the large side, naturally.                                         I cut off the top pretty much like so…
combine_imagesI removed the seeds from the peppers -very carefully, so as to not break the vegetable- and hollowed out the tomatoes with a spoon. I didn’t remove too much flesh from the tomatoes, for in the past, doing so, resulted in the tomato “opening up” during baking; just enough to make room for a decent quantity of the filling. The cut-off tops of the peppers and the inside of the tomatoes, were puréed in a blender and saved for later.             For the Filling, my basic Ingredients were: Greek “Feta” cheese, about 250gr for 6 vegetables. In my humble opinion, true “Feta” -not just any white cheese that imitates it- is one of the best cheeses in the world and simply perfect for vegetables. Still, I imagine that other types of cheeses could be used.             > small can of TUNA in water (not oil !), well drained.                      In a bowl, I mashed the Feta with a fork, added the tuna and mixed well. From this point on, the fun began…  > I added 1 tbsp white Balsamic vinegar, 1 tsp honey, 1 tbsp lemon, 1/2 tbsp quality mustard and the puréed veggie “remains” -gradually, just enough so as to avoid making the filling too watery- and I mixed again. (Tip: You don’t want your filling to be too watery, because if it is, it will start oozing out of the veggies during cooking. In case it does come out too runny, add some more cheese and/or maybe about a tsp of bread crumbs.)                       Finally, it was time to consider the appropriate, all necessary, Spices. I love spice mixes and always keep a wide variety in my cabinet. I chose BBQ mixmixed Grill  and Lemon pepper.                                                                                                    Let the filling rest in the fridge, while preparing the important final step: > Closing the veggies! Unless the veggies are well “sealed” they will be difficult to bake and nearly impossible to grill, without losing most of their filling. I’ve experimented a lot on this and have come up with a solution that is practical and very tasty! You will need bread… Preferably from the baker’s and a soft type. Cut relatively thick slices and then, depending on the size of the opening of each veggie, cut a piece off the slice (don’t remove the crust!). Brush on some olive oil and sprinkle some garlic powder (or use real garlic if you are a fan) and some oregano. Put a decent quantity of filling in each veggie, about 3/4 full. (Tip: If your tomatoes are not quite ripe, sprinkle some sugar inside, before filling). Gently insert a bread piece -like a “lid”, squeezing the edges- in the openings  until they “seal”. The softer the bread, the better it will “adjust” to the opening and the better it will seal it. Your veggies are ready to be broiled or, better yet, grilled, if you have the means and the patience! (Tip:Try to place the veggies in the pan in an upright position, to avoid any leakage of the filling and keep the bread crisp!)           ENJOY!  And remember: Experimenting, is what home cooking is all about! (Tip: When experimenting in the kitchen, do so alone. In the presence of others, your imagination and boldness are bound to be limited by a comment, a grimace or, my personal favorite, the “silent scream” look…  Have ’em try it! If your spouse, your kids or your mother in law like it, you know you’ve got a hit!