ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΤΕΛΟΣ

Standard

Στα 54 (αισίως) χρόνια μου και με 2 πλέον ενήλικα παιδιά, μπορώ να πω μετα βεβαιότητος πως, στην ζωή μου, μέχρι τώρα τουλάχιστον, η μεγαλύτερη, αστείρευτη πηγή άγχους, εκνευρισμού και απογοήτευσης, ήταν το σχολείο. Το “αθάνατο” Ελληνικό σχολείο…

Γερασμένο αλλά ανώριμο, αναχρονιστικό, αποξενωμένο, παιδοφοβικό, ζηλόφθονο, αγέλαστο, εκδικητικό, γραφειοκρατικό αλλά ανοργάνωτο, χωρίς φαντασία, χωρίς σεβασμό και κατανόηση πρός την ιδιαιτερότητα, πελατειακό, αισχρά πολιτικοποιημένο… Ένα μόρφωμα στο οποίο ταιριάζει κάθε επίθετο που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί για να το χαρακτηρίσει ως απόλυτο εχθρό της σφαιρικής μόρφωσης, της εκπαίδευσης και της κοινωνικοποίησης.

Για το μισό αιώνα που εγώ τουλάχιστον τελώ θύμα και μάρτυρας του εγκλήματος, πρώτα ως μαθητής και μετά ως γονέας, το σύστημα αναλώνεται όχι σε κάποια στοιχειώδη έστω αλλαγή, αλλά στην “εκσυγχρονισμένη” “ανακαινισμένη” εφαρμογή των ίδιων τετριμένων, πεπαλαιωμένων, ζημιογόνων, ψυχοφθόρων αντιλήψεων του.

Οι όποιες “μεταρυθμίσεις” είναι πάντα επι των άνευ ουσιαστικής σημασίας.

Η έννοια της αλλαγής έχει εκφραστεί αποκλειστικά μέσω κατά καιρούς νέων, ευφάνταστων, βαρύγδουπων όρων-καραμέλα όπως “δημιουργική απασχόληση”, “δυσλεξία”, bullying” “ολοήμερο”, “ειδική τάξη”, Σ.Ε.Π κλπ καθώς και μετονομασιών όπως “Κλασσικό/Πρακτικό”, “Δέσμες”, “Κατεύθυνση” και πολλών άλλων κωμικοτραγικών.

Μέσα σε μισό αιώνα, δημιουργήθηκαν ακόμη δύο παρατάξεις.

Από τη μία μεριά, οι πολέμιοι του συστήματος: Οι ελάχιστες, φωτεινές εξαιρέσεις δασκάλων και καθηγητών και κάποιων μαθητών, οι οποίοι αρνούνται να υποκύψουν στο κατεστημένο. Οι ηττημένοι, δυστυχώς

Από την άλλη, το “θηρίο”.  Οι κυβερνήσεις… Τα υπουργεία και τα εκεί διορισμένα “παιδιά” των κομμάτων… Και (δυστυχώς) οι περισσότεροι δάσκαλοι και καθηγητές. Οι νέοι εκείνοι άνθρωποι που ξέχασαν πρώτοι απ’ όλους τι εστί νεότητα. Εκείνοι που στην συντριπτική πλειοψηφία τους, ως γνήσιοι γραφειοκράτες, κρύβονται πίσω από τις εγκυκλίους και την διδακτέα ύλη των απαράδεκτων μορφωμάτων που ονομάζονται σχολικά βιβλία. Που θυσιάζουν το προνόμιο του να βρίσκεσαι σε μία έδρα και να “ταΐζεις” πεινασμένα αυτιά και μυαλά, στο βωμό του Hollywood και των βιντεοταινιών, λες και δεν είναι αρκετές οι οθόνες στη ζωή των παιδιών. Όλοι εκείνοι οι “εκπαιδευτικοί” που τρέφουν το “θηρίο” για να προστατέψουν το κεκτημένο δικαίωμα του να θεωρούν πως το σχολείο υπηρετεί τους ίδιους και όχι το αντίθετο.

Στη ζωή, οι στιγμές αγαλλίασης είναι σπάνιες.

Δύο από αυτές τις στιγμές ήταν όταν τα παιδιά μου τέλειωσαν το σχολείο.

Και αυτό με λυπεί αφάνταστα

Γιατί η λήξη του σχολείου, θεωρητικά σηματοδοτεί την λήξη της νεότητας και της αθωότητας και την έναρξη δεσμών και περιορισμών. Κάτι που μόνο αγαλλίαση δεν θα ‘πρεπε να προκαλεί.

Όμως στην Ελλάδα, το σχολείο ξέχασε την νεότητα, σκότωσε την αθωότητα και φυλάκισε την φαντασία.

Το να απομακρύνεσαι από τον τόπο τέτοιων εγκλημάτων, μόνο αγαλλίαση επιφέρει

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s