Homo Cretinus

Standard

(scroll down for English)

Black Friday…                                                                                             Και ιδού οι εγχώριοι (παρόμοιοι με τους ανα τον κόσμο) εκρόσωποι του είδους “Homo Cretinus”.                                                                         Hθικοί αυτουργοί μερικών (;)  από τα σύγχρονα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του πλανήτη.
Εκμετάλλευση και παιδική εργασία; Φυσικά επακόλουθα της αγοραστικής τρέλας και του “θέλω κι άλλο”.                                                                       Πολυεθνικές που ορίζουν την τύχη της ανθρωπότητας;  Όποιος εξακολουθεί να εκπλήσσεται και να αναρωτιέται, απλά υποκρίνεται.   Μία Γή που αργοπεθαίνει; Αποτέλεσμα κι αυτό της υπερκαταναλωτικής μανίας των όχλων, που μέρα νύχτα κρατάει τα “καμίνια” των βιομηχανιών αναμμένα.
Το (κωμικο)τραγικό είναι πως (και) σε αυτή τη χώρα της εικονικής πραγματικότητας και του απόλυτου «δήθεν», όλοι αυτοί και αυτές, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι, σε κάποιες στιγμές απύθμενης υποκρισίας, θα ονομάσουν εαυτούς σοσιαλιστές και θα αφορίζουν τον καπιταλισμό. Εκείνον “των άλλων”, βέβαια.
Ο καπιταλισμός δεν έγινε τυχαία το τέρας που είναι. Οι άνθρωποι το τρέφουν. Όλοι μας, λίγο πολύ. Και κάποια στιγμή, το τέρας θα μας καταπιεί όλους μας.                                                                                   Και τότε, το “μαύρο” δεν θα είναι για μία ημέρα μόνο.                               Θα είναι για ολόκληρες ζωές.
Black Friday…                                                                                           And behold, the indigenous (similar to the universal) species “Homo Cretinus”.                                                                                    Abettors of some of the most hideous crimes against humanity and the planet.                                                                               Exploitation and child labor?                                                                 Nothing but “natural” consequences of the buying disease.  Multinational corporations that define the fates of people? Nobody is entitled to act surprised or wonder.                                    The Earth dying a painful death?                                                              A direct result of the senseless, over consuming madness of mobs that fund the murdering factories.
The irony is that people, in utmost hypocrisy, do not hesitate to call themselves “democrats”, “socialists”, “environmentalists” etc. and are usually eager to condemn capitalism! The capitalism of “others”, that is…
Capitalism hasn’t become the monster that it is, by accident.  It is humans that feed it. All of us, more or less. And sooner or later, it will devour us all.                                                                               And then, “black” will not be for just one day. It will be for entire lifetimes.
Advertisements

Καπιταλισμος / Capitalism

Standard
(scroll down for English)
Καπιταλισμός!  Ο αμαρτωλός, υπέρτατος ένοχος.                                   Μεγάλος ο αριθμός των ανθρώπων, από κάθε μερίδα της παγκόσμιας κοινωνίας, που επικαλούνται την αποκάλυψη του ως υπεύθυνου για όλα τα φαινόμενα αυτού του πλανήτη.  Από φυσικά, έως κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Καταστροφή του περιβάλλοντος, κλιματολογικές αλλαγές, κοινωνική ανισότητα, εκμετάλευση, δικτατορίες, φτώχεια, ρατσισμός, ιμπεριαλισμός, πόλεμοι… Σχεδόν γιά όλα για τα οποία η ανθρωπότητα πρέπει να ντρέπεται, ευθύνεται ο καπιταλισμός.  Μόνο ο θρησκευτικός φανατισμός “συναγωνίζεται” τον καπιταλισμό στη δημιουργία κακών.  Αν και θα μπορούσε κάποιος να πεί πως, ακόμη και η θρησκευτική έκφραση είναι ένα από τα “μεταλλαγμένα παιδιά” του καπιταλισμού.   
Δεν θα διαφωνήσω με τα παραπάνω.  Βλέπω τον καπιταλισμό ως ένα είδος συμπυκνωμένου παραγώγου, κάποιων βασικών “αδυναμιών” της ανθρώπινης φύσης. Όπως η επιτακτική ανάγκη για ικανοποίηση της απληστίας. Η τάση για επιβολή, με την συνεπακόλουθη λατρεία της εξουσίας. Και ενδεχομένως σε πιό φιλοσοφικό επίπεδο, το κυνήγι της αθανασίας.  Όλα αυτά μέσω του πλουτισμού.  Όμως, κάθε φορά που “πέφτει η καταδίκη” και αρχίζει ο λιθοβολισμός του καπιταλισμού, μου έρχεται στο νου το εξαιρετικό  “ο αναμάρτητος πρώτος…”  Κι αυτό γιατί, συνεχώς αναρωτιέμαι: πόσοι από αυτούς που “λιθοβολούν” τον αμαρτωλό καπιταλισμό έχουν ποτέ αναλογιστεί πως, πιθανότατα, είναι και οι ίδιοι που τρέφουν το θηρίο;  Το να αυτοδιορίζεται κάποιος δημόσιος κατήγορος και δικαστής του καπιταλισμού, το να αυτοαποκαλείται πολέμιος του καπιταλισμού, να δηλώνει σοσιαλιστής και να ωρύεται κατά του, όλα αυτά είναι ανούσια αν διάγει, έστω και στο συγκριτικά ελάχιστο, ως καπιταλιστής, Για να “πείσει” κάποιος πως εναντιώνεται στον καπιταλισμό, πρέπει να επαναπροσδιορίσει, για να μη πω να καταργήσει, την έννοια του καταναλωτισμού.   Γιατί σκοπός του καπιταλισμού είναι το κέρδος και το κέρδος επιτυγχάνεται μόνο με τη συνδρομή του καταναλωτή.  Αν κάποιος δεν είναι διατεθιμένος, ή ικανός, να απαρνηθεί αυτό που λέγεται “προïόν”,  ή έστω να ελέγξει την καταναλωτική του εξάρτηση, δεν πείθει ως αρνητής του καπιταλισμού. Το μόνο που πετυχαίνει, είναι να επιβεβαιώνει  2 από τα πολλά, ομολογουμένως, σκοτεινά πρόσωπα της ανθρώπινης ευφυίας: την υποκρισία και την ικανότητα μετατόπισης ευθυνών. Πόσοι από τους πολέμιους του καπιταλισμού, είναι διατεθιμένοι να απαρνηθούν το κινητό τους, (έστω ένα από αυτά) την αγαπημένη τους κολώνια, το αγαπημένο τους βερνίκι νυχιών, το tablet τους, την HD TV τους, το τσιγάρο τους, τον espresso τους, το αυτοκίνητο τους, ή τη μοτοσυκλέτα τους ή τη βάρκα τους (καθώς και το καύσιμο που απαιτείται για να κάνουν τη βόλτα τους με αυτά) το κλιματιστικό τους, τα μοντέρνα ρούχα και παπούτσια τους, το ποτό τους, το πλυντήριο τους, το BBQ τους, τα διαμαντένια (ματωμένα) κοσμήματα τους και τα τόσα άλλα;  Όλα αυτά τα χιλιάδες πράγματα που έχουμε συνδέσει αναπόσπαστα με τη ζωή μας και στα οποία βασίζουμε πλέον την -ευτυχή- ύπαρξη μας;  Πόσοι; Κανείς…  Λίγοι… Ελάχιστοι, από το σύνολο εκείνων που δηλώνουν εχθροί του καπιταλισμού.                                                                                         Κανένα “κατηγορώ”, καμμία “καταδίκη”, καμμία πορεία διαμαρτυρίας, καμμία εναλλακτική πολιτική ή κοινωνική ιδεολογία, δεν μπορεί να αγγίξει κάν το τέρας του καπιταλισμού.  Ο μοναδικός τρόπος να το πλήξεις, είναι να κόψεις τη φλέβα που το τροφοδοτεί: τη φλέβα του κέρδους.  Για να το πετύχεις αυτό πρέπει να απαρνηθείς τα δώρα του.  Οτιδήποτε άλλο είναι αφέλεια στη καλύτερη περίπτωση, υποκρισία στη χειρότερη. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή σημαίνει απλά πως όλοι μας τροφοδοτούμε τη φωτιά κάτω από το καζάνι που βράζουμε…  Άλλος με κλαδάκια, άλλος με κούτσουρα, αλλά όλοι μας… Ανεξαιρέτως.
Απεχθάνομαι τα δεινά του καπιταλισμού που υπομένει η ανθρωπότητα. Όμως αισθάνομαι πως οφείλω να δηλώνω καπιταλιστής. Θεωρώ πως αυτό είναι πιό ειλικρινές.  Το να αποδέχεσαι πως είσαι καπιταλιστής είναι λίγο σαν να αποδέχεσαι πως είσαι αλκοολικός ή ναρκομανής.  Μόνο αν το αποδεχθείς μπορείς, αν το επιθυμείς, να περάσεις στο επόμενο στάδιο της διαχείρισης του προβλήματος σου και τελικά στην επίλυση του προβλήματος σου.  
Ίσως αν όλοι οι επικριτές του καπιταλισμού γίνουμε λίγο πιό ειλικρινείς, αν πάψουμε να καταδικάζουμε την έννοια ενώ επικροτούμε το τρόπο, αν διδάξουμε τα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο, ίσως να μπορέσουμε κάποια στιγμή να δαμάσουμε το θηρίο και μετά να ελπίζουμε πως μπορούμε να περάσουμε στο επόμενο στάδιο και να αλλάξουμε λίγο το κόσμο.
Capitalism!  The sinful, ultimate culprit!  Blamed by a great number of humans all over the world, for just about every phenomenon on the planet, be it natural, social, political or economical: Destruction of the environment, climate change, social inequality, worker exploitation, dictatorships, poverty, racism, imperialism, war… Capitalism is considered to be the root of all evil, responsible for nearly everything humanity ought to be ashamed of. The only thing that “competes” with capitalism in bringing about badness, is religious fanaticism. Then again, one could claim that even religious expression is one of capitalism’s mutated children.  
I am not one to disagree with the above.  l regard capitalism as a sort of concentrated by product of certain principal shortcomings of the human nature. Such as the need to satisfy greed; the tendency to impose one’s self upon others and the consequential lust for power; on a more philosophical level, the awareness of death, and the illusion that immortality can be achieved through acquiring riches.                                                      Still, every time capitalism is “sentenced” and the stoning begins, I can’t help but think of those, undeniably, wonderful words: “Let him who is without sin, be the one to cast the first stone”.  For I keep wondering, how many of those who condemn and stone the sinful capitalism, have taken a moment to ponder upon the possibility that they themselves, are feeding the “beast”?  Appointing one’s self prosecutor and judge of capitalism, declaring one’s self a socialist and an adversary of capitalism, is pointless, if one leads a life that can even remotely be considered one of a capitalist.  In order to be convincing of the denouncement of capitalism, one must redefine, if not abolish in its entirety, the notion of consuming. For, capitalism’s ultimate purpose, profit, can be attained only with the support of the consumer.  If one is unwilling, or unable, to deny that which is called a “product” or at least manage to control one’s buying addiction, one cannot possibly claim to be a denouncer of capitalism.  All that he succeeds to do, is confirm 2 -of the many- “dark faces” of human intelligence: hypocrisy and displacement.                                                                                            I wonder how many of capitalism’s adversaries would be willing to give up their mobile phone, or at least one of them.  Or their favorite cologne or nail polish? Their tablet or their HD TV, their espresso or favorite liquor? Their car, motorbike or boat, along with the fuel required to take ’em for a spin or a ride? Their air-conditioning, their designer shoes and clothes, their home cinema, their BBQ, or their diamond jewelry? And all the rest of the items on an endless list ?  All the thousands of things which we humans have made such integral parts of our lives and on which we rest our hopes for happiness? How many? I would think none.  Or maybe a few?  Very few indeed… Definitely a lot fewer than the total number of those who declare themselves enemies of capitalism.                                                                           No blame, no condemnation, no protest, no alternative political or social ideology, can even touch the monster that is capitalism. The only way to hurt it, is to sever the vain that feeds it: the vain of profit. But, to accomplish that, you must deny its gifts. Anything short of that, is at best naivety, at worse hypocrisy. Any other choice means that all of us, without exception, select to keep fueling the fire that heats the pot we are all boiling in… Some of us with twigs, others with logs… But still, all of us… Without exceptions.
I do detest the pain and suffering that capitalism causes. Nonetheless, I declare myself a capitalist.  I feel that is more honest.  Admitting you are a capitalist is a little like admitting you are an alcoholic or a drug addict.  For, only by admitting it, can you, if you wish so, advance to the intermediate stage of dealing with your problem and hopefully to the final stage of resolving your problem.
Perhaps, by being a little more honest with ourselves, by ceasing to condemn the notion while applauding the way, and by teaching our children to do the same, those of us who “claim” to be against capitalism, could hopefully begin to tame the beast and eventually succeed in ever so slightly changing our world.