Αρτεμις / Artemis

Standard
(scroll down for English)
Η μητέρα μου βρέθηκε στην Αμερική σε σχετικά μεγάλη ηλικία. 
Παρά την ηλικία της και τα προβλήματα υγείας, επέμενε πως, πριν πάρει την υπηκοότητα, θα έπρεπε να μάθει Αγγλικά. Επειδή, απλά, αυτό ήταν το σωστό…
Ξεκίνησε απογευματινά μαθήματα στο τοπικό σχολείο και μερικές μόνο ημέρες μετά, η δασκάλα της με είχε πάρει τηλέφωνο και φανερά συγκινημένη, μου είχε πεί πόσο “ξεχωριστός άνθρωπος είναι η Άρτεμις”…
Μετά από λίγα μόλις μαθήματα, έγραψε αυτή την “Έκθεση” που ξαναβρήκα 30τόσα χρόνια μετά και που μου θύμισε ακόμη μιά φορά πόσο πολύ και γιατί μου λείπει…

2-artemis

My mom found herself in the USA in the latter part of her life.
Before becoming naturalized, despite her age and health issues, she insisted that she had to learn English. Simply because that would be the right thing to do…
She started taking evening courses at the local school and it was only a few days later that I got a very emotional call from her teacher who “just wanted to say what a special person Artemis is”…
After very few lessons, she put together this “composition” which I rediscovered 30 something years later and which reminded me once again the reasons why I miss her so much…

                       2-artemis

Advertisements

Happy Birthday, “Bitch”…

Standard
(scroll down for English)
Σήμερα είναι τα γενέθλια της γυναίκας μου.
Είναι εξαιρετικά όμορφη η γυναίκα μου… Διαθέτει μία άκοπη, σιωπηλή, διακριτική αλλά πλήρη ομορφιά, που σε σαγηνεύει… Όπως ένας πίνακας ζωγραφικής. Μία ομορφιά που αφοπλίζει και προκαλεί έντονες, ποικίλες ενστικτώδεις αντιδράσεις σε γυναίκες και άντρες.                                         Εδώ και πάρα πολλά χρόνια και πολύ, πολύ συχνά, το σώμα και το μυαλό μου “μουδιάζουν” παρατηρώντας τη, ή καλύτερα “χαζεύοντας” τη. Το χυτό κορμί της που ντύνουν ακόμη ρούχα που φορούσε στα 16 όταν τη γνώρισα… Τη θάλασσα που είναι τα μαλλιά της… Το φειδωλό αλλά ειλικρινές χαμόγελο της… Την αριστοκρατική θηλυκότητα της…                                               Χαζεύω αυτή τη πανέμορφη γυναίκα και τη προσωπικότητα που κατοικεί μέσα της. Μία προσωπικότητα που “μισώ” γιατί με φέρνει διαρκώς αντιμέτωπο με τις αδυναμίες και ατέλειες μου και ταυτόχρονα αγαπώ γιατί με ολοκληρώνει και με προστατεύει. Μία προσωπικότητα που χαρακτηρίζεται από απίστευτη δύναμη ψυχής, υπομονή, φιλότιμο, υπευθυνότητα, εγκράτεια, ανιδιοτέλεια…         Μάννα, νοικοκυρά, εργαζόμενη, σύντροφος, βράχος…
Αποκαλώ τη γυναίκα μου “Bitch”.                                                                  Το ακούν και με επικρίνουν…                                                                       Μα, είναι… Πως αλλιώς θα μπορούσε να επιβιώσει με το δικό της τρόπο σε ένα τέτοιο κόσμο; Πως αλλιώς θα προστάτευε την οικογένεια της; Ναι, είναι σκύλα… Και δεν θα το ήθελα αλλιώς… Το μόνο που ελπίζω είναι να έχω φανεί αντάξιος… 
Είχα ξεχάσει πως είναι τα γενέθλια της σήμερα. Σχεδόν πάντα το ξεχνάω. Τριάντα οκτώ χρόνια τώρα…                                                       Συνειδητοποίησα ξαφνικά και μετά λύπης πως, λόγω των δικών μου προβλημάτων, ξέχασα επίσης να της πάρω δώρο. Αλλά και πως τώρα, δεν έχω τη δυνατότητα να της πάρω δώρο. Σ’αυτό δεν φταίει ούτε η “κρίση” των ημερών, ούτε το τραπεζικό όριο, ούτε η Ευρώπη ούτε κανείς. Δεν κατηγορώ κανέναν. Απεναντίας, ευχαριστώ κατα κάποιο τρόπο τη κρίση αλλά και κάθε τι που μου θυμίζει πως η αναγνώριση δεν πρέπει να έχει ημερομηνία.
Happy Birthday, Bitch…
Today is my wife’s birthday. 
She is very beautiful, my wife. Possesses a kind of absolutely effortless, implicit, almost silent, discreet yet utter beauty, that captivates and enchants… Like a still painting. A beauty that disarms and evokes a variety of intense reactions from both women and men. For many, many years, on a daily basis, I might add, both my body and mind have repeatedly become numb just by looking at her. Her shapely, graceful body, elegantly dressed by some of the same clothes she wore when she was 16, when I met her… The sea that is her hair… Her sparing yet honest smile… Her noble femininity…  I often stare at this beautiful exterior, marveling at the same time at the personality that resides within. A type of personality that I “hate” for it constantly reminds me of my own faults and weaknesses but also adore, for it protects and completes me. A personality characterized by astonishing inner strength, patience, responsibility, amazing self restraint, unselfishness…  A mother, housewife, working person, woman, companion… A rock…
I call my wife “Bitch”…                                                                           I am often criticized about that…                                                       But, she is! How else could she have managed to make it and live her life in her own way, in a world such as this one? How else could she have managed to protect her family? Of course she is a bitch. And I wouldn’t have it any other way…  I just hope I have been worthy.
I had forgotten it was my wife’s birthday today. I Keep forgetting… For thirty eight consecutive years now…  And I realized that, because of my own problems, I also forgot to buy her a gift. I realize too that, I am now deprived of the opportunity to buy her an appropriate gift… Still, I don’t blame this on the economic crisis, or the bank withdrawal limit or the European memorandum… On the contrary, I am sort of grateful to them… For they remind me that recognition should have no specific date…
Happy Birthday, Bitch…