The end of an era…

Standard

I was never a fan of flags. And I mean the little plastic ones… The kind fools wave while listening to liars.

I was never a fan of team jerseys either.

The two things that would light up my “fan lights” have always been the environment and music.

I consider the second to be mankind’s most beautiful inspiration. And find it fascinating how it interweaves with our lives.

Steely Dan always have been, and always will be, my all time, “no time” favorite band. Their music has always been there, throughout my life… At beginnings and endings, in times of joy and grief, through efforts, at moments of disappointment and success, at partings and welcoming s. Their music always made me feel “at home”…

I consider Donald Fagen & Walter Becker the most important contributors to rock ‘n roll music. To the music of the century, overall. Many high end musicians and bands have been and will continue to be influenced by their musical genius. I beg all of them to Do it Again…

The ingenious musical duo of Steely Dan are not a duo any more…

Rest in peace Walter Becker…

THANKS for the music to both of you…

Advertisements

Λυτρωση / Redemption

Standard
(scroll down for English)
-“Μπαμπά, ν’ ακούσουμε εκείνο το τραγούδι που σου αρέσει;”  -“Ποιό λές, αγόρι μου;”   -“Εκείνο που λέει: “Daddy …”   -“Σε λίγο παλληκάρι μου… ”   -“Έλα να το ακούσουμε τώρα μπαμπά!  Μου αρέσει κι εμένα!”   -“Σε λίγο, σου λέω… Πρέπει να βρώ και το δίσκο…”    -“Ξέρω σε ποιό δίσκο είναι.  Αυτόν με το έντομο.  Να κοίτα!  Τον βρήκα!  Έλα να τον βάλουμε…”   -“Χρηστάρα, δεν σου έχω πεί να μη πειράζεις τους δίσκους μου ;”   -“Ναι μπαμπά, αλλά μου αρέσει πολύ!  Έλα να …”                                                                                …                                                                                                               Ο ανεπαίσθητος ήχος που ακολούθησε τα λόγια του 9χρονου γιού μου δεν μου άρεσε καθόλου. Ένα γεμάτο απορία αλλά και ομολογουμένως φοβισμένο βλέμμα που αντίκρυσα γυρνώντας πρός το μέρος του, επιβεβαίωσε το δικό μου φόβο: Το ταλαιπωρημένο από τα χρόνια και την υγρασία εσώφυλλο δεν είχε αντέξει και η βαρύτητα είχε οδηγήσει πρός το ανελέητο πάτωμα το δίσκο, που σπάζοντας, έκανε και τους δυό μας να ανατριχιάσουμε…  Η φωνή του μικρότερου 4χρονου γιού μου έσπασε και τη παγερή σιωπή:  -“Τι έκανες ρε βλάκα; Αυτό ήταν Steely Dan…!”                                                             Ναι… Ήταν όντως Steely Dan… Το αγαπημένο μου συγκρότημα… Και το θανάσιμα τραυματισμένο LP “Katy Lied”, αγορασμένο από ένα δισκάδικο στο Brooklyn, κοιτόταν πάνω στο λευκό πλακάκι με μαύρα κομματάκια γύρω του. Είναι παράξενη η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν άνδρα (ίσως και σε μία γυναίκα, δεν ξέρω) και το βινύλιο του… Λές και πάνω στο μαύρο υλικό, είναι χαραγμένες και οι στιγμές της ζωής του.  Στεναχωρήθηκα και θύμωσα και η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση ήταν να μαλώσω το γιό μου… Όμως μου φάνηκε τόσο συντετριμμένος, έτσι γονατισμένος στο πάτωμα, με τα χέρια του να τρέμουν ελαφρά, που δεν το έκανα… Περιορίστηκα στο να πω “Ιάσωνα, μη βρίζεις…!” (κάτι πολύ συνηθισμένο) και να προσθέσω ένα “Άλλη φορά να ακούς, Χρήστο”  και βγήκα στο κήπο.  Η σκέψη του σπασμένου δίσκου έφυγε γρήγορα από το μυαλό μου… Δεν μπορώ να πώ το ίδιο και για τις άλλες σκέψεις που με πλημμύρισαν… “Γιατί ο γιός μου φοβήθηκε; Εντάξει, έκανε μια “αταξία” αλλά, φοβήθηκε υπερβολικά ή μου φάνηκε; Του έχω δώσει λόγο να με φοβάται; Θέλω να με σέβεται, όχι να με φοβάται… Μάλλον αυτό ήταν… Σεβασμός και παράλληλα λίγο φόβος… Ή μήπως όχι; Μήπως έχω υπάρξει υπερβολικά αυστηρός; Δεν νομίζω… Άλλωστε πρέπει να είμαι αυστηρός, δεν πρέπει;”                                                                                                       Οι άνθρωποι είμαστε γενικώς “παρανοïκά” όντα.  Κι όταν γινόμαστε γονείς, η “παράνοια” αυξάνεται.  Είναι πραγματικά απίστευτο το πως, φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα μπορεί να κάνουν το μυαλό  να στροβιλίζεται σε δίνες ανησυχίας. Το πώς οι σκέψεις αποτυπώνονται και σε καταδιώκουν για πάντα.  Και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει… Εκτός ίσως από ένα καλό ψυχολόγο.  Ο οποίος όμως, για να σε καταλάβει, θα πρέπει να είναι ο ίδιος γονιός. Οπότε, αυτόματα, είναι και ο ίδιος”παρανοïκός”…  Τι φαύλος κύκλος Θεέ μου… Τι το ήθελες το “Αυξάνεστε & πληθύνεστε” ; 
Το περιστατικό με το δίσκο συνέβη τόσο πολλά χρόνια πρίν… Μόλις χθές… Ο γιός μου είναι 22 χρόνων άντρας πλέον. Κι εγώ πολύ μεγαλύτερος από τον άντρα που ήμουν. Και πιό “παρανοïκός” από ποτέ.  Mε τις ίδιες σκέψεις να με καταδιώκουν πάντα.                                                                                     Είχα τα γενέθλια μου πρόσφατα.  Χθές, η γυναίκα μου, φτάνοντας σπίτι από τη δουλειά, ακούμπησε ένα πακέτο πάνω στο γραφείο μου.  “Αυτό από Γαλλία, από το γιό σου το μεγάλο” μου είπε.  “Τι είναι;” ρώτησα απορημένος.  “Δεν ξέρω” απήντησε καθόλου πειστικά.  Με χειρουργική επιμέλεια  -αν εξαιρέσει κανείς τα ελαφρώς τρεμάμενα χέρια μου-  άνοιξα το πακέτο. Το “Katy Lied” με “κοιτούσε” ξανά. και το βάρος στα χέρια μου ήταν “σωστό” καθώς υπήρχε δίσκος μέσα… Ατόφιος δίσκος… Υπήρχε και αυτή η κάρτα…
02-03-2015 08;12;29AM
Είναι μεγάλη η χαρά που προξενεί η συνειδητοποίηση πως κάποιος σε σκέφτεται… Γιατί όταν είσαι στο μυαλό του, μάλλον είσαι και στη καρδιά του. Η χαρά είναι απερίγραπτη όταν αυτός ο κάποιος είναι το παιδί σου.  Το οτι υπάρχει “σκέψη” σημαίνει πως υπάρχει και συναίσθημα.  Και προσωπικά, δεν μπορώ να σκεφτώ καμμία “θεραπεία” για την ανθρώπινη “παράνοια” που να είναι τόσο αποτελεσματική όσο το ανθρώπινο συναίσθημα.  Η έκφραση των συναισθημάτων ζεσταίνει τη καρδιά, καθησυχάζει το νου και αργά ή γρήγορα, αλλά σίγουρα, λυτρώνει από σκέψεις “φαντάσματα” που συσσωρεύονται σε μια ζωή και μπορεί να σε καταδιώκουν.                                                         Τελικά, ήταν σεβασμός… Και ακόμη κι αν υπήρχε φόβος, φαίνεται να έχει περάσει πια…  Θεέ, το  “Αυξάνεστε και πληθύνεστε” είναι εντάξει, τελικά… 
Γιέ μου, σ’ευχαριστώ. Πρόσεχε μόνο γιατί και αυτό το εσώφυλλο κατέληξε να είναι ταλαιπωρημένο από υγρασία… Το συναίσθημα συχνά υγροποιείται και ξεχειλίζει, βλέπεις… Θα είναι δύσκολο να βρεθεί κι άλλο βινύλιο του “Katy Lied”… Ασε που θα “τ’ ακούσεις” κι από τον αδελφό σου ξανά… 
-“Dad, let’s listen again to that song you like so much”   -“Which one do you mean, son?”   -“You know, the one that goes “Daddy … ”   -“Later, my boy”   -“No, come on… Let’s listen to it now!  I really like it too!”    -“Later, I said… I have to go through my collection to find the record and…”   -“I know the record, dad! The one with the insect… Look! Here it is… I’ve already found it! Come on, let’s play it”   -“Chris, how many times have I told you not to touch my records?”   -“I know dad, but I really like this song!  Come on, let’s …”                                                                         …
The faint sound that followed my 9 year old son’s words, was one I didn’t like at all. The surprised, admittedly feared look, that I saw in his eyes, as I turned towards him, confirmed my own fear. The old, humidity afflicted record sleeve, wasn’t strong enough anymore and gravity had pulled to the relentless floor the record, which broke, making us both shiver…  The voice of my younger 4 year old son, also broke the silence: “Look what you did, you idiot! That was Steely Dan!…”                                        Yes, that was indeed Steely Dan… My all time favorite band…   The fatally wounded LP “Katy Lied”, bought from a record store in Brooklyn, lay on the floor, amidst many small pieces of black vinyl. A very unpleasant sight indeed.                                                 The relationship that develops between a man  -possibly a woman too, I don’t know-  and his vinyl, is a peculiar one.  It’s as if except for music, the grooves carry the moments of his life too.  I was sad and angry… My first reaction was to yell at my son. But the sight of him there on his knees, holding the empty sleeve in his small, slightly trembling hands, looking so devastated, fortunately prevented me from doing so.  I just said  “Jason watch your mouth” (something I said a lot whenever my youngest was around) added  “Next time listen to me, Chris” and went out in the yard to cool off. The thought of the broken record vanished quickly. Wish I could have said the same about all the other thoughts that stormed my mind soon after the incident. “Why did my son get scared? OK, he had done something naughty but, could it be that he reacted overly scared?  Have I given him reasons to fear me? I want him to respect me, not fear me…  I guess that’s what it was. Respect with a bit of fear… Or was it? Have I been too strict with him? I don’t think so… Then again, am I not supposed to be strict? I think I am… But I don’t want him to fear me. Why couldn’t have Ι  just laughed about the whole thing? It’s just a stupid record.”  Ηumans are “paranoid” creatures.  When we become parents, we are even more paranoid. It is truly amazing how, seemingly insignificant events, can send the mind down whirls of uncertainty and concern. How thoughts are imprinted and “accompany” you forever. Emerging whenever your mental strength and your defense mechanisms are at their weakest, causing you tο lose sleep. And nobody can really help you…  Except perhaps for a good psychotherapist. But in order for him/her to fully understand you and be effective, they have to be a parent too… Which automatically means that they are “paranoid” also… What a vicious circle… “Be fruitful and multiply?” Come on God… As if life isn’t hard enough…
The record incident occurred many years ago… Just yesterday… My son is a 22 year old man now.  I too am older than the man I was… And my thoughts are growing older with me. Probably making me more “paranoid” than ever before.                                   It was my birthday recently. Yesterday, upon returning home from work, my wife placed a package on my desk. “This came from France today. It’s from your oldest son.”  “What is it?” I asked in curiosity. “I have no idea” she replied in a totally unconvincing manner.  I opened the package with great care. In a few, very long seconds, I was holding “Katy Lied” and the weight felt right, for there was a record inside. And this time, it was my hands that were shaking…  There was also this card:
02-03-2015 08;12;29AM
The joy that comes with the realization that someone is thinking of you, is truly great. For when you are in someone’s mind, you are probably in their heart too. The joy is even greater when that someone is your child. When there is thought and remembrance, there’s emotion. Personally, I cannot think of any therapy for human “paranoia” that can be as effective as human emotions. Expressing them, can warm the heart, and offer consolation and reassurance. It is most certain that, sooner or later, feelings will liberate the mind from haunting ghost thoughts that accumulate in the course of a lifetime and will ensure the serenity we all seek.                                                           I guess it was respect after all… And even if there was ever any fear, it seems that it’s all gone now… God, “Be fruitful and multiply” is alright…
Thanks for the gift son! Just be extra careful because this sleeve has been “humidity afflicted” too…  It happened as I was holding it… Quite often, emotions liquefy and overflow, you know…      It might be hard to come across another vinyl cut of “Katy Lied” in the future… Besides, you (we) don’t want your brother foul mouthing you again, now do we?